Poniżej krótka i przejrzysta notatka o najważniejszych cechach, zyskach i stratach DDA w roli bohatera..
BOHATER
Typowa postawa i zachowania:
– Stara się sprostać trudnym sytuacjom.
– Rozwiązuje problemy rodzinne.
– Poświęca się dla dobra innych.
– Przyjmuje na siebie zbyt dużą ilość obowiązków.
– Pomocny.
– Zaradny.
– Kompetentny.
– Ofiarny.
Straty:
– Utrata dzieciństwa na rzecz pseudo-dorosłości.
– Utrata spontaniczności.
– Nieumiejętność zabawy – bo życie jest zbyt poważne i zbyt wiele problemów czeka na rozwiązanie.
– Postrzeganie życia głównie w kategoriach obowiązków i pomocy.
– Poświęcanie się dla innych i rezygnowanie ze swoich potrzeb.
Dominujące uczucia:
– Poczucie winy (że jednak nie sprostał wszystkiemu, nie rozwiązał rodzinnych problemów).
– Poczucie bycia nie dość dobrym.
– Przemęczenie.
– Wypalenie w służbie dla innych.
Powtarzające się przykłady opowiadane przez DDA w roli bohaterów:
– Świetne oceny i wygrywanie różnych konkursów w szkole.
– Wczesne wykonywanie obowiązków domowych (pranie, gotowanie, sprzątanie, remonty itp.).
– Opiekowanie się młodszym rodzeństwem.
– Opiekowanie się alkoholikiem (np. przyprowadzanie z knajpy, podanie obiadu).
– Załatwianie spraw urzędowych.
Zyski:
– Pochwały i uznanie społeczne.
– Specjalna pozycja w rodzinie jako kogoś wyjątkowo dobrego/zaradnego/odnoszącego sukcesy.
– Jako dziecko miał dowartościowującą świadomość bycia prawie jak dorosły.
Joanna Dudniczenko
Cała ja, w każdym punkcie. Z wiekiem coraz bardziej uwiera, przeszkadza i boli. Straty i dominujące uczucia w tekście opisują mnie idealnie i mój obecny stan. Dziś czwarte spotkanie z psychologiem, jak dotychczas wracają obrazy z rodzinnego domu nawet z przez 40 lat, które były zakopane i schowane w zapomnianych szufladach umysłu.
Witam serdecznie,
Po paru latach obserwowania Pani vloga, i własnych przemyśleń , tudzież osobistymi spotkaniami
z psychologami,niech mi będzie wolno napisać:
wszystkie zachowania DDA opisała Pani niezwykle trafnie i konstruktywnie;
Niestety
dda jest według mnie niewyleczalne
dlaczego?
podczas dzieciństwa i młodzieńczości formuje się osobowość człowieka która jest bazą wszelkich innych dalszych zachowań i decyzji.
Walka(po waszemu akceptacja) z DDA jest walką z samym sobą i z góry skazana jest na niepowodzenie z paru przyczyn 🙂
DDA to część naszego człowieczeństwa nas samych.
Jedyne co gorąco polecam to nie przenoszenie DDA na własne dzieci.
Bądźmy ostatnimi DDA naszego pokolenia
Pozdrawiam serdecznie.