Uczucia – część 1
Wielu DDA nie chce wracać do przeszłości, głównie z obawy przed silnymi i nieprzyjemnymi uczuciami, które mogłyby nieoczekiwanie eksplodować. Taka postawa jest w pełni zrozumiała. Niestety, te pogrzebane emocje są jak tykająca bomba, która może wybuchnąć w najmniej oczekiwanym przez Ciebie momencie, albo jak źle zabetonowany reaktor jądrowy, z którego sączy się szkodliwe promieniowanie. Dlatego warto zająć się tym w sposób bezpieczny dla siebie i dla ludzi, którym przyszło z Tobą żyć.
Warto wiedzieć, że uczucia nie giną same z siebie tylko dlatego, że je zignorujemy, bo są niewygodne. Uczucia bledną tylko wtedy, gdy zostaną wysłuchane i uszanowane. Wtedy spełnią swoją funkcję i odejdą, dopiero wtedy zostawią Cię w autentycznym spokoju. W dzieciństwie przeżywałeś mnóstwo trudnych i bolesnych emocji, którymi nie mogłeś się wtedy zająć, bo musiałeś zbierać wszystkie siły obronne, żeby przede wszystkim z jak najmniejszymi stratami przetrwać całe lata w trudnym środowisku. Tamto zagrożenie to już na szczęście przeszłość, ale uczucia niestety nie znają pojęcia czasu. Dlatego te emocje odsunięte na bok w czasie mobilizacji nie znikają – one ciągle w Tobie żyją i mogą od czasu do czasu eksplodować niewspółmiernie do obecnych zdarzeń. Albo sączyć się dzień po dniu, zatruwając Ci wiele pięknych chwil i możliwości, które niesie życie.
Emocje, które rządzą życiem DDA
Wielu DDA zdarza się doświadczać niekontrolowanych uczuć gniewu, albo wręcz przeciwnie – paraliżującego lęku. Niektórzy tak odcięli się od uczuć, że bliscy im ludzie zarzucają im chłód, dystans, obojętność i nieumiejętność otworzenia się na cudze problemy. Znaczna część DDA doświadcza depresji albo nadmiernej powagi w podchodzeniu do życia. Innych natomiast dopada dziecięca bezradność wobec wyzwań, które niesie życie. A może wręcz przeciwnie – ciągle jesteś w pełnej gotowości, żeby walczyć i nie dać się.
A może już czas uwolnić się od tego?
Uczucia mają to do siebie, że domagają się Twojej uwagi. Jeżeli przestaniesz je odsuwać i dopuścisz do głosu, one zwyczajnie odejdą. Nie znam lepszego sposobu niż szczera rozmowa z drugim, rozumiejącym Cię DDA. Bo jak już wiesz, nie da się zdrowieć w izolacji od innych ludzi, od swoich uczuć i swoich doświadczeń.
Joanna Dudniczenko