W żadnej z powszechnie uznawanych klasyfikacji zaburzeń psychicznych nie ma opisanego syndromu DDA. Natura problemów części dorosłych dzieci alkoholików wiąże się z zaburzeniami Zespołu Stresu Pourazowego, zaburzeniami nerwicowymi lub osobowościowymi. Należy jednak pamiętać że dorosłe dzieci alkoholików nie stanowią jednorodnej grupy.

  1. Podgrupa dobrze przystosowanych DDA
  2. Podgrupa przejawiająca słabe lub umiarkowane trudości przystosowawcze
  3. Podgrupa DDA źle przystosowana z współwystępującymi zaburzeniam psychicznymi

Podgrupa dobrze przystosowanych DDA są to osoby, które pomimo wzrastania w rodzinie z problemem alkoholowym dobrze radzą sobie w dorosłym życiu. Zgodnie z koncepcją Horowitz’a dziecko o silnych predyspozycjach rozwojowych wychowywane nawet w niesprzyjającym środowisku może poradzić sobie z trudnościami i dobrze się rozwijać. Oprócz tego ważny jest też stopień zaburzeń i dysfunkcji występujących w rodzinie pochodzenia i najbliższym otoczeniu.

Podgrupa słabo lub umiarkowanie przystowanych DDA są to osoby przejawiające tzw „syndrom DDA” ale bez głębszych zaburzeń neurotycznych, osobowościowych lub uzależnienia. Podstawowe problemy koncentrują się wokół relacji z innymi luźmi oraz trudności emocjonalne. Jednak jeżeli występują u  nich problemy emocjonalne to nie osiągają poziomu neurotyczności.

Podgrupa DDA źle przystosowana z występującymi zaburzeniami psychicznymi takimi jak uzależnienia, zaburzenia lękowe, wyczerpujące zespoły symptomów nerwicowych oraz zaburzenia osobowości. Osoby uzależnione powinny przejść w pierwszej kolejności specjalistyczne leczenie a dopiero później (ewentualnie) terapię DDA. DDA z zaburzeniami psychicznymi nie powinny poprzestać na terapii DDA tylko ją pogłębić w ramach psychoterapii, czasami uzupełnionej o leczenie farmakologiczne wg zaleceń lekarza psychiatry.