PSYCHOLOG  to osoba, która ukończyła studia magisterskie z psychologii. Studia nie przygotowują do prowadzenia psychoterapii , jednak przygotowują do robienia testów psychologicznych i ich interpretacji  oraz do psychoeduakcji i udzielania porad psychologicznych .

Jeżeli psycholog chce nabyć uprawnienia i umiejętności praktyczne do leczenia pacjenta ,  to kontynuuje naukę na studiach podyplomowych z psychologii klinicznej ( nie mniej niż 3 lata) lub w szkole psychoterapii ( nie  mniej niż 4 lata).

PSYCHOLOG KLINICZNY to psycholog, który odbył szkolenie podyplomowe z pychologii klinicznej i zdał egzamin państwowy. Diagnozuje zaburzenia psychiczne i ma uprawnienia do ich leczenia. Zazwyczaj pracuje w Poradniach Zdrowia Psychicznego lub w szpitalach psychiatrycznych.

SPECJALISTA TERAPII UZALEŻNIEŃ osoba z wykształceniem wyższym , która przechodzi specjalistyczne szkolenie z zakresu terapii osób uzależnionych i członków ich rodzin i zdała państwowy egzamin certyfikacyjny z tego zakresu. Osoba która nie zdała tego egzaminu ma status specjalisty terapii uzależnień w procesie szkolenia.  Ponieważ problemy z którymi zgłaszają się pacjenci do placówek odwykowych nierzadko wymagają głębszej psychoterapii, część specjalistów terapii uzależnień decyduje się  dodatkowo  na 4-letnie szkolenie z zakresu psychoterapii.

INSTRUKTOR TERAPII UZALEŻNIEŃ
musi mieć minimum wykształcenie średnie i w porównaniu ze specjalistą terapii uzależnień ma węższe uprawnienia do prowadzenia terapii dla osób uzależnionych i ich rodzin – jego szkolenie obejmuje węższy zakres pracy z pacjentem  i dotyczy etapu  podstawowego  terapii.

TERAPEUTA ZAJĘCIOWY - musi mieć minimum średnie wykształcenie , nie musi przechodzić szkolenia z zakresu psychoterapii tylko szkolenie np  z artterapii.

PSYCHIATRA – jest lekarzem specjalistą przygotowanym do diagnozowania zaburzeń psychicznych i stosowania psychofarmakoterapii. Nie ma uprawnień do prowadzenia psychoterapii. Część psychiatrów decyduje się na dodatkowe 4-letnie szkolenie w szkole psychoterapii i wówczas może w praktyce lekarskiej stosować również psychoterapię. Ma wówczas bardzo szeroki wachlarz udzielania pomocy gdyż psychoterapię może wspierać lekami, do czego nie ma uprawnień ani psycholog kliniczny ani psychoterapeuta.

PSYCHOTERAPEUTA osoba z wykształceniem magisterskim psychologicznym, medycznym lub humanistycznym, szkoląca się   w 4 letniej szkole psychoterapii . Szkolenie obejmuje zakres teoretyczny i praktyczny pracy z pacjentem oraz tzw self czyli własną psychoterapię osoby szkolącej plus staż kliniczny i superwizję swojej pracy.

TRENER, COACH – to osoba o różnym stopniu przygotowania. Nie ma uprawnień w zakresie leczenia (psychoterapii)   ale może  prowadzić różnego rodzaju treningi motywacyjne, interpersonalne. Praca trenera/coacha    skupia się na przyszłości i na  osiąganiu wyznaczonych celów,  natomiast raczej nie zajmuje się leczeniem przeszłości.

Personel w poradniach odwykowych to zazwyczaj specjaliści terapii uzależnień  , instruktorzy terapii uzależnień oraz lekarz psychiatra. W poradni uzależnień DDA może  ale nie musi otrzymać pomoc  od psychoterapeuty lub psychologa klinicznego Warto pamiętać że część pacjentów wymaga głębszej psychoterapii i jeżeli placówka tego nie zapewnia, to wówczas leczenia  można  szukać w PZP lub poradniach leczenia nerwic, depresji itp.

… a niedługo potem  natknęłam się na naprawdę dobrą książkę, która pokazuje jak to krok po kroku wprowadzić  tę ideę w życie i  ku memu zaskoczeniu ten wspaniały tekst Chaplina też sie w niej znalazł …

• Jeżeli więc jesteś DDA bohaterem, ratownikiem

i czujesz się wykorzystywany a może nawet już doszedłeś do etapu wyprania z wszelkich sił.

• Jeżeli Twoje istnienie definiuje życie dla innych a siebie ustawiasz na szarym  końcu
• jeżeli sam niewiele dobrego masz z tego życia
• i jeżeli chcesz z tym skończyć, bo czujesz jak życie przecieka Ci przez palce bo próbujesz rozwiązywać cudze problemy a nie swoje

to  zachęcam do jej przeczytania

„Pozytywny egoista” to książka bardzo poruszająca i praktyczna
Wersja elektroniczna(PDF)   - zamówisz klikając w poniższy link

 http://www.zlotemysli.pl/psychopomoc,1/koszyk/dodaj-produkt/12089.html

Wersja drukowana – zamówisz tutaj

Możesz ją zamówić na dużym luzie,  bo w razie jakichkolwiek zastrzeżeń ksiegarnia zwraca pieniądze na konto szybko i bez gadania  , więc naprawdę byłoby szkoda nie zapoznać się z tą książką.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, zrozumiałem,
jak żenujące jest dla innych, gdy narzucam im własne pragnienia,
wiedząc, że ani nie nadszedł odpowiedni czas,
ani tamta osoba nie jest na to gotowa,
nawet jeśli byłem nią ja sam.
Dziś wiem, że to się nazywa
SZACUNKIEM DO SAMEGO SIEBIE.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,
przestałem tęsknić za innym życiem i mogłem dostrzec,
że wszystko wokół mnie stanowi zaproszenie do rozwoju.
Dziś wiem, że to się nazywa
DOJRZAŁOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, zrozumiałem,
że zawsze i we wszystkich okolicznościach
jestem we właściwym momencie i we właściwym miejscu
i że wszystko, co się dzieje, jest właściwe.
Od tamtej pory mogłem być spokojny.
Dziś wiem, że to się nazywa
WEWNĘTRZNĄ PEWNOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,
przestałem ograbiać się z wolnego czasu
i przestałem tworzyć kolejne wielkie plany na przyszłość.
Dziś robię tylko to, co sprawia mi radość i przyjemność,
co kocham i co sprawia, że moje serce się uśmiecha.
I robię to na swój sposób i we własnym tempie.
Dziś wiem, że to się nazywa
RZETELNOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uwolniłem się
od tego wszystkiego, co nie było dla mnie zdrowe.
od potraw, ludzi, przedmiotów, sytuacji i od wszystkiego,
co wciąż odciągało mnie ode mnie samego.
Na początku nazywałem to „zdrowym egoizmem”
Ale dziś wiem, że to
MIŁOŚĆ DO SAMEGO SIEBIE.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,
przestałem chcieć zawsze mieć rację.
Dzięki temu rzadziej się myliłem.
Dziś wiem, że to się nazywa
SKROMNOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,
wzbraniałem się przed życiem w przeszłości
i troską o własną przyszłość.
Teraz żyję chwilą, w której dzieje się WSZYSTKO.
Żyję więc teraz każdym dniem i nazywam to
DOSKONAŁOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uświadomiłem sobie,
że moje myślenie może uczynić ze mnie chorego nędznika.
Kiedy jednak zwróciłem się do sił mojego serca,
mój rozum zyskał ważnego wspólnika.
Ten związek nazywam dziś
MĄDROŚCIĄ SERCA.

Nie musimy już się obawiać sporów,
konfliktów i problemów z samymi sobą i z innymi,
ponieważ nawet gwiazdy wpadają na siebie, tworząc nowe światy.
Dziś wiem, że
TO JEST WŁAŚNIE ŻYCIE!

Charles Chaplin o swoim życiu

0-zupełnie mnie nie dotyczy
1-może czasem tak o sobie myślę
2-myślę, że opisuje to odczucia, które u siebie obserwuję
3-wydaje mi się, że to dość trafnie mnie opisuje
4-to zdanie bardzo trafnie mnie określa

1. Obawa przed utratą własnego ja w bliskich związkach uczuciowych
• Miewam obawy, że bliski i silny związek uczuciowy z drugim człowiekiem może mnie nadmiernie pochłonąć, że zatracę się w nim.
• Obawiam się, że angażując się emocjonalnie w związki z innymi ludźmi, mogę się wypalić wewnętrznie.
2. Obawa przed zdemaskowaniem własnej nieatrakcyjności
• Wydaje mi się, że ktoś przy bliskim poznaniu mnie przekona się o tym, jaki jestem i straci dla mnie zainteresowanie i uznanie.
• Obawiam się, że przy dogłębnym poznaniu mojej osoby, trudno jest mnie cenić i lubić.
3. Obawa przed porzuceniem
• Pojawia się we mnie myśl, że osoba, która jest mi bliska, może mnie opuścić.
• Gdy dochodzi do konfliktów i napięć między mną i bliską mi osobą, pojawiają się obawy, że może mnie ona opuścić.
4. Brak umiejętności harmonijnego rozwijania i pogłębiania związków z innymi
• Napotykam trudności w harmonijnym pogłębianiu i utrzymywaniu relacji z bliskimi mi osobami.
• Mam skłonność do wchodzenia w związek uczuciowy od razu na głębokim poziomie
5. Podatność na zranienie uczuciowe
• Jestem osobą wrażliwą, której uczucia stosunkowo łatwo zranić
• Rozpoznaję takie miejsca w środku siebie, których dotknięcie z zewnątrz może zaboleć.
6. Obawa przed okazywaniem swoich uczuć
• Nie jest mi łatwo wyrażać swoje uczucia i otwierać się przed innymi
• Jestem uważny i powściągliwy w odsłanianiu najbardziej osobistych miejsc w sobie, ponieważ może to być niebezpieczne
7. Obawa przed konfliktem i okazywaniem gniewu
• Obawiam się konfliktów i napięć w kontaktach między ludźmi i staram się unikać tego typu zadrażnień.
• Obawiam się swojego gniewu i staram się unikać wyrażania złości
8. Obawa przed utratą kontroli.
• Żeby czuć się bezpiecznie i pewnie, muszę dysponować sporą ilością wpływu na sytuację  w której się znajduję i w jakiś sposób ją kontrolować.
• Obawiam się, że jeżeli nie będę panować nad sytuacją (wiedzieć co się dzieje, przewidywać) to może stać się coś złego
9. Krańcowe skłonności do nadmiernego podejmowania odpowiedzialności lub uchylania się do niej.
• Trudno mi dzielić się odpowiedzialnością za stan spraw, z którymi jestem związana: biorę wszystko na siebie albo się wycofuję
• Mam tendencję do nadmiernego rozpatrywania swojej odpowiedzialności za to, co się dzieje w moim życiu – czasem czuję się całkowicie odpowiedzialny za wszystko, czasem zaś czuję, że nic ode mnie nie zależy.
10. Nadmierne poczucie lojalności
• Jestem zdolny do maksymalnej lojalności nawet wobec osób, które na to nie zasługują
• Wiernie trwam przy podjętych kiedyś zobowiązaniach nawet wtedy, kiedy płacę za to dużą cenę.
11. Obawa przed pozytywnymi oczekiwaniami.
• Staram się nie oczekiwać pozytywnego biegu wydarzeń, bo boję się rozczarować
• Marzenia i wyobrażenia o pozytywnych wydarzeniach , które mogą mnie spotkać, wzbudzają we mnie niepokój

12. Niski poziom zaufania do ludzi.
• Wydaje mi się, że mogę polegać tylko na sobie.
• Jestem raczej nieufny i ostrożny w stosunku do innych ludzi, nie jest łatwo pozyskać sobie moje zaufanie
13. Poczucie odmienności i odizolowania do innych ludzi.
• Znam dobrze niemiłe poczucie odmienności od innych ludzi.
• Trudno jest mi doświadczać poczucia wspólnoty z innymi ludźmi, odczuwam, że istnieje jakaś bariera między mną a nimi.
14. Poczucie niskiej wartości i negatywny stosunek do siebie.
• Mam gotowość do bardzo surowego oceniania siebie i swojego postępowania.
• Jest mi trudno doświadczać poczucia własnej wartości i tożsamości.
15. Niski poziom zdolności, odprężania się  i zabawy.
• Mam trudności z rozluźnianiem się i ze spontanicznym angażowaniem się w beztroską zabawę.
• W chwilach poświęconych zabawie zaczynam kontrolować swoje postępowanie lub ogarnia mnie smutek.
16. Tendencja do kłamstwa w sytuacji, w której łatwo by mówić prawdę.
• Mam tendencje do mówienia czegoś innego niż to, co rzeczywiście myślę.
• Zdarza mi się odruchowo skłamać, mimo, że nie ma takiej potrzeby.
17. Trudności w doprowadzeniu do końca zaczętych przedsięwzięć
• Zdarza się, że mimo dużego zaangażowania na początku jakichś działań, później rezygnuję z podjętego wysiłku.
• Trudno jest mi wytrwale doprowadzić do końca to, co zaczęłam.
18. Zbyt silne reagowanie na zmiany, których nie można kontrolować
• Reaguję wyraźnym napięciem i niepokojem na zmiany w sytuacjach, których nie mogę kontrolować.
• Mam trudności z przystosowaniem się do zmian, które nie zależą ode mnie.
19. Tendencja do uporczywego poszukiwania aprobaty i potwierdzania swojej wartości
• Mam tendencję do usilnego poszukiwania aprobaty i potwierdzania poczucia własnej wartości.
• Reakcje innych ludzi na moje postępowanie są dla mnie wskaźnikiem poczucia własnej wartości.
20. Tendencja do impulsywnych zachowań i reakcji
• Mam tendencję do angażowania się w działanie bez zastanowienia i bez zwracania uwagi na konsekwencje.
• Mam skłonność do pochopnego podejmowania decyzji, bez rozważenia innych możliwości
21. Niepewność dotycząca normalności
• Mam trudności w jasnym wyobrażaniu sobie tego, co jest normalne i zdrowe we wzajemnych relacjach między ludźmi.
• Pojawiają się u mnie wątpliwości co do tego, co jest w moim życiu normalne.
22. Tendencja do znajdowania „satysfakcji” raczej w kryzysach i chaosie niż w spokojnym i ustabilizowanym życiu
• Nie znajduję zadowolenia w spokojnym, ustabilizowanym życiu.
• Więcej satysfakcji dostarczają mi sytuacje kryzysowe niż spokój codziennego dnia.
23. Tendencja do doświadczania życia z pozycji ofiary.
• Mam tendencję do wikłania się w sytuacje, w których to ja przede wszystkim ponoszę koszty.
• Stosunkowo łatwo mogę znaleźć się w sytuacji, w której pojawia się u mnie poczucie skrzywdzenia.
24. Tendencja do czarno-białego widzenia świata w trudnych sytuacjach
• W trudnych sytuacjach mam skłonność do podejmowania skrajnych decyzji.
• W sytuacjach kryzysowych mam skłonność do czarno-białego widzenia świata.
25. Tendencja do obronnego zaprzeczania.
• Gdy przeczuwam zagrożenie, to unikam myślenia o nim – staram się utwierdzić w przekonaniu, że wszystko jest w porządku.
• Gdy wzrasta mój niepokój, obawy, staram się unikać konfrontacji z ich źródłami, wolę się nie zagłębiać w przykre sprawy.

26. Trudności odróżnianiu litości od miłości
• Mam tendencję do angażowania się w związki z osobami, którym jestem potrzebna bądź mogę pomóc.
• Mam skłonności do wybierania na swojego partnera osób nieszczęśliwych, budzących współczucie lub litość.
27. Tendencja do pozostawania w trudnych sytuacjach dłużej niż inni, bez zważania na koszty osobiste.
• W trudnych sytuacjach mam problemy z rozpoznaniem w odpowiednim momencie, że już nic więcej nie zdołam zrobić w danej sprawie.
• Mam problemy z wychodzeniem z sytuacji będących dla mnie zbyt dużym obciążeniem bez względu na koszty osobiste, jakie ponoszę.
28. Cierpienie spowodowane zalegającym smutkiem
• Dobrze jest mi znane uczucie obezwładniającego smutku.
• Czasami ogarnia mnie przygnębienie bez jakiegoś wyraźnego powodu.
29. Obawa przed utratą
• Zmiana w życiu kojarzy mi się ze stratą.
• Często towarzyszy mi obawa, że mogę stracić coś, na czym mi zależy.
30. Obawy przed przeżywaniem uczuć.
• Odczuwam wyraźne opory wewnętrzne utrudniające mi pełne i swobodne przeżywanie uczuć.
• Czuję, że jest coś, co krępuje moją spontaniczność i ogranicza wyrażanie uczuć.
31. Poczucie winy przy robieniu czegoś dla siebie
• Gdy robię coś dla siebie, pojawia się poczucie, że to jest nie w porządku, iż koncentruję się na sobie, a nie na innych.
• Uważam, że nie mam prawa zajmować się swoimi potrzebami.
32. Trudności  w harmonijnej współpracy z innymi i tendencja do wykonywania trudnych zadań na własną rękę.
• W ciężkich sytuacjach trudno jest mi zaufać, że inni sobie z nimi poradzą i wolę sam wykonywać najważniejsze zadania.
• Trudno jest mi harmonijnie współpracować z innymi, ponieważ mam tendencję do podejmowania za nich obowiązków i zadań.
33. Poczucie wewnętrznego przymusu bycia dzielną osobą i niepodawania się momentom słabości.
• Muszę być przygotowana na spotkanie różnych przeciwieństw i coś wewnątrz mnie zmusza do bycia dzielną osobą.
• Nie mogę sobie pozwolić na poddawanie się momentom słabości.
34. Trudności w uzyskiwani zadowolenia z siebie, nawet w przypadku jednoznacznych sukcesów.
• Trudno mi jest cieszyć się swoimi sukcesami.
• Mam skłonność do przypisywania swoich sukcesów zewnętrznym okolicznościom.
35. Tendencja do nałogów i  przymusowych czynności
• Palenie tytoniu, picie alkoholu, objadanie się lub głodzenie, zażywanie środków uspokajających, przeciwbólowych itp, agresywne reakcje, specyficzne nawyki seksualne, obgryzanie paznokci, dręczące myśli, dręczące nawyki w życiu codziennym (częste sprzątanie, częste mycie itp.)
36. Tendencja do schorzeń psychosomatycznych
• Stany podgorączkowe, stany zapalne, bóle i kłucia w różnych miejscach ciała, lekkie przeziębienia, katary, rozstroje żołądka, krwawienia itp.

 źródło : IPZ

CO Z TEGO CO DLA CIEBIE WAŻNE JEST JUŻ OBECNE  W TWOIM ŻYCIU ? ( wynotuj to pisemnie)
- czy dostrzegasz i doceniasz swój wkład ? ( które Twoje  cechy charakteru, umiejętności,  wspierające myśli, wartości pomogły Ci wprowadzić pozytwną zmianę? )
- czy dostrzegasz i doceniasz wkład innych ludzi?

CO Z TEGO CO DLA CIEBIE WAŻNE JEST NIEOBECNE W TWOIM ŻYCIU I CHCIAŁBYŚ TO OSIĄNĄĆ?
- jaki mógłby być pierwszy krok, żeby się do tego zbliżyć? Niech to będzie krok na tyle mały i realistyczny , żebyś zaczął do razu działać.
- co Ci do tej pory pomagało w osiąganiu swoich celów?  : jakie Twoje cechy charakteru, jakie umiejętności, konstruktywne przekonania, jakie wartości motywowały Cię do działania? Co z tego mógłbyś wykorzystać żeby być bliżej swojego marzenia?
- kto może Ci w tym pomóc?

Powodzenia

Przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech i pamiętaj, jaki spokój może być w ciszy. O ile to możliwe, bez wyrzekania się siebie, bądź na dobrej stopie ze wszystkimi. Wypowiadaj swą prawdę jasno i spokojnie i wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych, oni też mają swoją opowieść. Unikaj głośnych i napastliwych, są udręką ducha. Porównując się z innymi, możesz stać się próżny lub zgorzkniały, zawsze bowiem znajdziesz lepszych i gorszych od siebie.

Niech twoje osiągnięcia, zarówno jak i plany, będą dla ciebie źródłem radości. Wykonuj swoją pracę z serce, jakkolwiek byłaby skromna: ją jedynie posiadasz w zmiennych kolejach losu. Zachowaj ostrożność w swych przedsięwzięciach świat bowiem pełen jest oszustwa. Lecz niech ci to nie przesłania prawdziwej cnoty, wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie pełne jest heroizmu. Bądź sobą, a zwłaszacza nie zwalczaj uczuć; nie bądź cyniczny wobec miłości, albowiem w obliczu wszelkiej oschłości jest ona wieczna jak trawa. Przyjmuj pogodnie co co lata niosą, bez goryczy wyrzekając się przymiotów młodości. Rozwijaj siłę ducha, by w nagłym nieszczęściu mogła byc tarczą dla ciebie. Lecz nie dręcz się tworami wyobraźni. Wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności. Obok zdrowej dyscypliny bądź łagodny dla siebie. Jesteś dzieckiem wszechświata, nie mniej niż gwiazdy i drzewa masz prawo być tutaj i czy jest to dla ciebie jasne czy  nie, nie wątp, że wszechświat jest taki jak być powinien. Tak więc bądź w pokoju z Bogiem cokolwiek myślisz o Jego istnieniu i czymkolwiek się zajmujesz i jakiekolwiek są twoje pragnienia. W zgiełku ulicznym, zamęcie życia zachowaj pokój ze swoją duszą. Z całym swym zakłamaniem, znojem i rozwianymi marzeniami ciąle jeszcze ten świat jest piękny. Bądź uważny, staraj się być szczęśliwy.

anonimowy tekst z 1692, znaleziony w starym kościele św.Pawła w Baltimore

Wszelkie przewinienia zanim zostaną wybaczone, najpierw muszą zostać wyznane. Zazwyczaj na początku terapii na poziomie intelektualnym wiemy, że nasi rodzice mieli swoich rodziców, że oni też kiedyś byli dziećmi, które doznały krzywd ze względu na czyjeś błędy czy zbiegi okoliczności. Jednak po to, by poczuć, że wybaczamy tym, którzy wobec nas zawinili, dobrze jest owe przewinienia najpierw uznać i zbadać ich konsekwencje. Musimy też zauważyć, że i my popełniliśmy takie same błędy albo że łatwo byłoby nam je popełnić. Terapia ( …) zachęca do wyrzucenia żalów (…) gniewu (…) do poczucia smutku z powodu tego co się stało, i wreszcie do podgodzenia się z faktem, że choć nie da zmienić się przeszłości, to jednak przyszłość możemy ukształtować dzięki rosnącemu poczuciu sprawstwa.

(…) uczymy się traktować swoje problemy i ograniczenia z mniejszym samokrytycyzmem. Zamiast atakować siebie, staramy się zmienić to, co zmienić można, oraz rozwijamy umiejętność pocieszania ( a nie atakowania) siebie w sytuacji, gdy czegoś zmienić się nie da. W miarę jak zaczynamy coraz bardziej akceptować siebie i nasze wady, uświadamiamy sobie, że jesteśmy coraz bardziej współczujący wobec innych (…)”
Nancy McWilliams, Psychotearpia psychoanalityczna 

Temat krzywdy jest częścią historii DDA. Mam nadzieję że zamieszczony fragment z lektury wybitnej psychoterapeutki Nancy McWilliams stanie się wartościową wskazówką dla wielu DDa w poszukiwaniach odpowiedzi n/t wybaczenia.

„Jestem sobą.
Na całym świecie nie ma nikogo, kto byłby dokładnie taki sam jak ja. Zdarzają się ludzie, którzy są częściowo do mnie podobni, lecz w sumie nikt nie jest taki, jak ja. Dlatego też, cokolwiek robię, jest autentycznie moje, ponieważ ja sama decyduję się na to.

Do mnie należy wszystko, co jest mną – moje ciało, włączając jego funkcje; mój umysł i wszystkie myśli i pomysły; moje oczy oraz wszystko, co widzę; moje uczucia, bez względu na to, czy to gniew, radość, zdenerwowanie, miłość, rozczarowanie czy entuzjazm; moje usta i wszystkie słowa, jakie z nich wychodzą – uprzejme, słodkie, ale tez gburowate, wulgarne, właściwe i niewłaściwe; mój głos, głośny czy ściszony; wszystkie moje uczynki wreszcie, czy względem innych, czy względem siebie samej.
Należą do mnie wszystkie moje wyobrażenia i nadzieje, marzenia i obawy. Należą do mnie moje osiągnięcia i sukcesy, moje niepowodzenia i błędy.

Ponieważ należę cała do siebie, mogę się gruntownie poznać. Jeśli tak uczynię, pokocham się i zaprzyjaźnię z każdą cząstką mnie, a dzięki temu cała będę mogła działać w swym najlepszym interesie.

Oczywiście, są we mnie rzeczy, które wprawiają mnie w zakłopotanie; są i takie, których jeszcze o sobie nie wiem. Dopóki jednak odnoszę się do siebie z przyjaźnią i miłością, mogę odważnie i z ufnością szukać dróg wyjścia z zakłopotania i sposobów, by poznać się lepiej.

Bez względu na to jak wyglądam i brzmię, cokolwiek mówię i robię, cokolwiek myślę i czuję w danej chwili, wszystko jest mną, czymś autentycznym, co wskazuje, gdzie znajduję się w danym momencie.

Później, gdy będę przeglądać w myśli, jak wyglądałam i brzmiałam, co mówiłam i robiłam, co myślałam i czułam, może się okazać, że niektóre fragmenty nie pasują do całości. Mogę je odrzucić i zatrzymać wyłącznie te, które są odpowiednie. Mogę też wymyślić coś nowego, by zastąpić to, co odrzuciłam.

Widzę, słyszę, czuję, myślę i wiele potrafię. Mam wszystko, co potrzebne, by przeżyć, by być blisko z innymi, tworzyć, znajdować sens i ład w świecie ludzi i spraw obok mnie.
Należę do siebie, a więc mogę się przeprojektowywać do woli.
Jestem wystarczająco dobra, bo chcę otwarcie być sobą.
Jestem sobą. Jestem jak najbardziej w porządku.”
Virginia Satir

Pomimo tytułu, książka ta nie jest o Bogu, ani nawet o religijności. Książka ma charakter powieści coachingowej  ( o rozwoju osobistym)  W ramach intrygującje  fabuły znajdziesz w niej wiele ciekawych sugestii jak uwierzyć w siebie i dostawać od życia to co naprawdę jest dla Ciebie ważne.

Alan, młodzieniec który nie wierzy w siebie, jest nieśmiały i męczy go poczucie bezsensu życia co prowadzi do próby samobójczej. Zatrzymuje go nieznajomy ( może właśnie w ten sposób Bóg działa incognito ?)   W dzieciństwie odrzucony przez ojca biologicznego, którego nie znał  a następnie wychowywany przez ojczyma alkoholika, który ostatecznie też porzuca rodzinę.  Przez kolejne lata żyjący pod dyktando współuzależnionej matki, która nie żyje swoim życiem lecz wymarzonymi sukcesami syna, pragnąc dla niego  to co jej zdaniem najlepsze . Scenariusz jego idealnego życia opiera na własnych niezrealizowanych tęsknotach, na własnych lękach i wyobrażeniach co to znaczy sukces życiowy i oczywiście nie zagłębia się w  uczucia, poglądy czy marzenia syna.   Najważniejsze jest to aby syn dokładnie realizował jej plan. Psychicznie ubezwłasnowalnia syna, co mści się na nim w dorosłym życiu.

W trakcie próby samobójczej Alan spotyka nieznajomego, który proponuje mu „układ życia” , nauczy go jak pokierować swoim losem żeby uwierzyć w siebie i dostać od życia to czego naprawdę chce, pod warunkiem że wypełni wszystkie jego polecenia) Kim jest tajemniczy, mądry, dobry ale też nieprzewidywalny i bardzo wymagający a może nawet niebezpieczny mężczyzna ? Zachęcam do lektury.

autor książki – Laurent Gounelle jest trenerem rozwoju osobistego. Autor bestsellera ” O człowieku, który chciał być szczęśliwy”  Również polecam.

 jeżeli nie staną się one dźwignią  do realnych zmian w życiu. Ważne jest żeby odkryć jakie nasze zignorowane potrzeby krzyczą lub nawet popychają do samozagłady.  Uczciwe nazwanie uczuć pozwala rozpoznać zaniedbane potrzeby, co otwiera drogę do troskliwej odpowiedzi na nie, do zaopiekowania sie tą częścią siebie która płacze, wyje lub  miota się z beradności. W tym sensie w wyrażonych i wysłuchanych uczuciach jest wskazówka i ogromna szansa na zmianę - ale oczywiście pod pewnymi warunkami ( symbolicznie to ujmując, chodzi o to że nie porzucimy płaczącego w nas dziecka, nie damy błyskotki żeby odwrócić uwagę od bólu, nie będziemy mu tłumaczyć że nie  powinno płakać, ale dokonamy wysiłku żeby je „nakarmić” albo prztulić, może zabrać w inne miejsce   itp – jak dobra matka która potrafi adekwatnie odpowiedzieć na płacz swojego dziecka bo wie co ten płacz mówi , czego to dziecko w tym momencie potrzebuje.)  Ale to już rozważania na inny wpis, do którego kiedyś powrócę.  Dzisiaj o tym, że uczciwe uświadomienie sobie swoich prawdziwych uczuć zawsze jest niezbędnym (aczkolwiek niewystarczającym)  początkiem do zmiany.

Człowiek w drodze to kontakt z uczuciami poprzez sztukę. Nie będę sięgać do literatury szeroko dostępnej - która znana jest mi tylko  z książek.  Ale chciałabym przedstawić poezję mniej znaną, która znana jest mi z trochę bliższej perspektywy.  Twórczość Bogusia Bierwiaczonka to paleta uczuć.

Bogusław Bierwiaczonek, wieloletni wykładowca anglistyki na Uniwersytecie Śląskim, obecnie pracuje jako profesor językoznawstwa w Wyższej Szkole Ekonomiczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej. W wolnych chwilach poeta i pieśniarz.  Jest laureatem drugiej nagrody na Festiwalu im. J. Kofty Moja wolności (2007) oraz dwukrotnym finalistą Ogólnopolskiego Przeglądu Piosenki Autorskiej OPPA.

utwory wybrane Bogusława Bierwiaczonka w kolejnym wpisie http://ddainspiracje.pl/?p=1093

 
blog autorski na  http://bierwiaczonek.blog.pl/